Zodra ik het opwindende en uitstekende nieuwe Sony a7R VI onder ogen kreeg, een paar weken geleden, wist ik precies wat mensen zouden vragen zodra ze iets hoorden over de camera’s nieuwe, snellere gestapelde sensor en de burst-snelheden van 30 fps. Waarom zou een fotograaf nog kiezen voor de Sony a1 II boven de a7R VI? En ik had het bij het rechte eind. Ik hoorde deze vraag minstens een dozijn keer tijdens Sony’s a7R VI-evenement in New York City, zonder enige duwtje van buitenaf.
Het is een terechte vraag. Immers, zowel de a7R VI als de a1 II schieten RAW-bestanden met volledige resolutie aan 30 beelden per seconde, beschikken over Sony’s robuuste, op AI gebaseerde autofocus-systeem en bieden een professionele bouwkwaliteit en bruikbaarheid. Bovendien heeft de a7R VI 33% meer megapixels en de nieuwste Bionz XR2-beeldprocessor van Sony, wat hem in zekere zin een voordeel oplevert ten opzichte van de a1 II.
Beide camera’s leveren vrijwel dezelfde bufferdiepte en prestaties, en elk biedt Sony’s bruikbare Pre-Capture Shooting-modus. De a7R VI schiet echter met 30 beelden per seconde in 14-bits RAW, terwijl RAW-bestanden bij de a1 II met de snelste instellingen beperkt blijven tot 12-bit. Dat is geen enorm verschil tenzij je veel nabewerking hoeft te doen, maar soms wel.
Maar hoe geweldig de a7R VI ook is, en het is werkelijk spectaculair, het betekent geen definitieve doodstraffing voor de a1 II—althans niet voor sommige fotografen. Voor hen is de a7R VI zelfs geen enkele concurrentie voor de a1 II. De a1 II is niet achterhaald, zelfs als veel high-end specificaties de a7R VI op vrijwel alle vlakken lijken te voordoen.
Sensoruitleessnelheid
De belangrijkste reden dat de a7R VI niet het einde van de a1 II markeert, draait om sensoruitleessnelheid en rolling shutter. Terwijl de nieuwe, volledig gestapelde 66,8-megapixel-sensor van de a7R VI ongeveer 5,6 keer sneller is dan de voorganger’s 61-megapixel-niet-gestapelde sensor, is hij bijna net zo traag als de volledig gestapelde 50,1-megapixel-sensor van de a1 II.
De sensor-uitleessnelheid van de a7R VI bij elektronische sluiter bedraagt ongeveer 18 milliseconden, veel sneller dan de iets boven de 100 ms van de a7R V. Dit betekent dat de elektronische sluiter van de a7R VI nu daadwerkelijk bruikbaar is voor actiefotografie, en de rolling shutter in veel situaties doorgaans goed onder controle is. Maar niet in alle gevallen.
De Sony a1 II heeft daarentegen een uitleessnelheid van minder dan vier milliseconden. Het elimineert rolling shutter niet zoals de 24-megapixel-global-shutter-sensor van de a9 III, maar komt er wel extreem dicht bij in de buurt. Dit betekent dat je snel bewegende objecten kunt fotograferen, zoals zwierende golfclubs of hockeystokken, zonder ongewone vervorming.
Voor fotografen die aan de voorhoede van professionele sport- en mogelijk zelfs wildlife-fotografie zitten, kunnen de extra stabiliteit en prestaties met de elektronische sluiter van de a1 II soms aanzienlijk van belang zijn.
Autofocus en Workflow
De autofocus-prestaties van de a7R VI zijn uitstekend en hebben me tijdens mijn uitgebreide hands-on ervaring met de camera erg goed van pas gekomen. Ze zijn zeker goed genoeg voor wat ik doe. Toch zit ze niet bijna op hetzelfde niveau als de a1 II wat betreft betrouwbaarheid en consistentie.
Hoewel de autofocus van de a7R VI misschien iets beter is in het oppikken van heel kleine onderwerpen, en zijn nieuwe Real-Time Tracking+-technologie erg goed is in lastige situaties, vond ik het slagingspercentage van de a7R VI niet in alle omstandigheden zo goed als dat van de a1 II.
Ik ben hierin niet de enige. Verschillende fotografen op Sony’s New York City-evenement die de a7R VI vóór de lancering mochten uitproberen, deelden soortgelijke ervaringen.
Het ligt een beetje voor de hand: niet alleen is de sensor van de a7R VI niet zo snel als die van de a1 II — en informatie over fase-detectie autofocus komt uit de sensor — maar de camera voert AF-berekeningen niet zo snel uit als de a1 II. De a7R VI voert 60 AF/AE-berekeningen per seconde uit, terwijl de a1 II er 120 doet. Dat betekent niet dat het autofocus-systeem van de a1 II twee keer zo snel of twee keer zo goed is als dat van de a7R VI in praktische zin, maar dit verschil maakt het wel waarneembaar in extreem uitdagende, snelle situaties.
De a7R VI is bovendien simpelweg niet ontworpen als vervanger voor de a1 II. In dat opzicht mist hij een aantal workflow- en bruikbaarheidsvoordelen van de a1 II. Er is geen Ethernet-poort, wat voor sommige professionals belangrijk is die beelden zo snel mogelijk willen leveren, en er is geen voorste aanduidingsknop die kan worden gebruikt voor de zeer prettige Speed Boost-functie.
De a1 II heeft ook een toegewijde draaischakelaar voor de opnamemodus, die directe, snelle toegang biedt tot de burst-modus.
De a1 II heeft een snellere flits-synchronisatiesnelheid van 1/400 s, versus 1/250 s bij de a7R VI. Verder loopt de elektronische sluiter van de a7R VI nog op tot 1/8000 s, terwijl de a1 II sneller kan gaan tot 1/3200 s.
Afhankelijk van wie je het vraagt, maken deze omissies op de a7R VI voor sommigen helemaal geen verschil uit, terwijl anderen ze aanzienlijk vinden.
Voor wie is de a7R VI bedoeld?
Alle bovengenoemde zaken ten spijt is de Sony a7R VI een magnifieke camera en, zoals ik in mijn review schreef, in wezen de perfecte camera voor mij en mogelijk ook voor jou. Dit is niet bedoeld om de a7R VI neer te zetten, maar om uit te leggen dat de a1 II nog steeds voordelen heeft die de vele hogere prijs kunnen rechtvaardigen.
De Sony a7R VI biedt uitzonderlijke beeldkwaliteit, bijna klassikale autofocus en opmerkelijke snelheid. Voor wat ik graag fotografeer, met name landschappen en wildlife, voldoet de a7R VI aan alle belangrijke wensen en doen de beperkingen weinig af aan mijn enthousiasme voor de camera. Ik vermoed dat veel studio-, portret-, bruilofts- en commerciële fotografen op vergelijkbare wijze enthousiast zullen zijn.
Toch komt het veelvuldige antwoord op de vraag “Waarom een a1 II kopen?” die deze week overal opduikt na de grote onthulling van de a7R VI duidelijk naar voren: fotografen zullen nog steeds voor de a1 II kiezen omdat ze meer waarde hechten aan de aanhoudende voordelen — snelheid, betrouwbaarheid en bruikbaarheid — dan aan de 17 extra megapixels en de verlichte knoppen van de a7R VI. Ik hou wel van die verlichte knoppen, hoor.
De Sony a7R VI is uiteindelijk geen killer van de a1 II. Om eerlijk te zijn heeft Sony dat nooit zo bedoeld, en zeker niet zo gepresenteerd. Wat de a7R VI wél is, is de beste R-serie camera die Sony ooit heeft gemaakt en veruit de koploper in de bredere fotografie-industrie.
