Heb ik je al verteld over mijn Joe Block-verhaal? Tijdens de Capital Audiofest 2024 werd ik uitgenodigd door Doug White van The Voice That Is voor een na-sluitingsoptreden door Joe Block en zijn trio. Doug is al jaren een fan en vriend van Joe, en hij heeft duidelijk veel moeite gedaan om dit verbluffende en inventieve jazztrio naar een high-end audioshow te brengen. Ik keek ernaar uit om te gaan, en ik stond tien tot vijftien minuten eerder bij de deur, en zoals gebruikelijk bij zo’n show gebeurde het—iemand uit de industrie zag me staan en kwam langs om zaken te bespreken, daarna nog iemand, en toen keek ik achterom en iedereen was de zaal ingegaan. Ik keek op mijn horloge—twee tot drie minuten na de start van het concert—en ik nam aan dat iedereen nog bezig was zich in de zaal in te richten. Toen hoorde ik muziek aan de andere kant van de deur en dacht ik: ojee.
Ik opende de zware deur, zo’n deur met een luidruchtige drukstang, en ja, ik onderbrak het begin van het Joe Block-concert. Ugh.
Eerder dit jaar bezocht ik Doug in een van zijn expositieruimtes en liet hij me zitten om te luisteren naar de opname die Grover Neville van het concert maakte—via een uitermate muzikale TIDAL Audio-installatie, natuurlijk. De muziek begon, en na ongeveer een minuut hoorde ik die zware metalen deur dichtklappen en, laag in de mix, hoorde ik mijn eigen stem zeggen: “Oh, shit.” Ik kan er nu om lachen, maar ik schaamde me toen het gebeurde. Ik kan erom lachen, anders zou ik me elk keer slecht voelen wanneer ik Joe Block en zijn nieuwste cd, Solo Piano Vol. 1, beluister. Dat zou zonde zijn, want dit is opnieuw een schitterend solo-piano-album, ideaal voor high-end-audiorecensenten zoals ik die afhankelijk zijn van opnames van vleugelpiano om systemen te evalueren.
Het kunstenaarschap van Joe Block verkennen
“Op tweejarige leeftijd,” Joe legt uit in zijn liner notes, “ben ik begonnen met pianospelen, en nu, vierentwintig jaar later, ben ik enthousiast en dankbaar om mijn eerste soloalbum te delen.” Dat klopt: deze getalenteerde en vernieuwende jazzpianist is in 2026 26 jaar oud, wat betekent dat zijn nalatenschap meteen van start is gegaan. Tussen zijn live-optredens en dit album heb ik het gevoel dat ik een duidelijk beeld heb van wat Joe Block voor staat, hopelijk zonder te klinken als een vereenvoudiging. Solo Piano Vol. 1 is een verzameling standards die op briljante wijze zijn gefilterd door Block’s arrangementen, en geleid door zijn unieke improvisaties die een unieke kijk vastleggen zonder de gebruikelijke dramatische ontmantelingen. Hij kan een verscheidenheid aan bronmateriaal interpreteren, alles van “Days of Wine and Roses” en “Prelude to a Kiss” tot Lennon’s “Imagine,” “White Christmas” en “Over the Rainbow,” en doet dit op een manier die grenzen overschrijdt zonder de lyriek en de onsterfelijkheid van de oorspronkelijke composities te verliezen. Met andere woorden, hij kan aanzienlijk afstand nemen van de kernthema’s zonder ooit het begin en eind uit het oog te verliezen.
“Ik heb het gevoel dat ik dit precies hetzelfde heb geschreven–een jonge jazzmuzikant die zijn draai geeft aan bekende melodieën op zijn debuutalbum om een breed maar zelfverzekerd statement te maken over wie hij is. Maar er ligt zo’n vloeibare schoonheid in deze stukken, versterkt door de ongelooflijke geluidskwaliteit—op een redbook-cd, toch—van Joe Block en zijn Steinway die mood na mood, emotie na emotie verkennen, net zoals iemand die een vol leven heeft geleid en onderweg een paar dingen heeft meegemaakt. Ik vermoed dat dat de reden is waarom Doug White zo’n fan is, want er zit een oprechte wijsheid hier die verder gaat dan eenvoudige eerbied. Het is een jonge man en een piano in een kamer, die zichzelf uitdrukt op een manier die niemand anders zo kan nabootsen, en daarom zou je Joe Block moeten opzoeken als je geeft om de richting van de hedendaagse jazz in de Verenigde Staten.
