Tijdens IFA 2026 in Berlijn zegt Anker zich te committeren aan de lancering van zijn nieuwe EufyMake Fabric Printer in het eerste kwartaal van 2027 als een consumentenproduct dat eigenaren in staat stelt om thuis full-color, getextureerde graphics op kleding te printen. Foto’s behoren tot de afbeeldingen die het apparaat aankan, wat fotografen mogelijk de deur opent om creatief met hun werk aan de slag te gaan.
Dit is geen vreemd concept voor Anker, wiens EufyMake E1 al bestaat als een product dat op harde voorwerpen zoals mokken, hout en acryl kan printen. Dit prototype heeft nog geen naam of prijs, maar heeft een beoogde lancering en een vrij duidelijke pitch, namelijk het terugschalen van professioneel Direct-to-Garment (DTG) en Direct-to-Film (DTF) printing — plus een verkorte route naar borduursachtige detailing — naar iets dat op een tafel of bureau past.
Twee technieken samengebracht in één apparaat
Het ondersteunen van zowel Direct-to-Garment (DTG) als Direct-to-Film (DTF) printen biedt enige veelzijdigheid, hoewel er wel aandachtspunten zijn wat betreft de output. DTG brengt de inkt rechtstreeks in de vezels van de stof, waardoor de uiteindelijke print zacht en ademend blijft, zoals je die regelmatig op een gewoon katoenen T-shirt ziet.
DTF print het ontwerp daarentegen op een film, die vervolgens warm aan het item wordt overgebracht. Dat laat een dun, enigszins plastic-achtig laagje achter op het oppervlak, maar het opent de deur naar materialen en vormen die DTG niet goed aankan, zoals petten, panelen van schoenen, mouwen, tasjes — in feite alles met een onregelmatig of gebogen oppervlak.
Anker formuleert het wat duidelijker door te zeggen dat DTG staat voor zachte, ademende prints, terwijl DTF voor een breder scala aan materialen en speciale effecten is. Beide methoden kunnen op hetzelfde kledingstuk worden toegepast, maar niet tegelijkertijd. Voor retailers betekent dit dat ze niet langer twee afzonderlijke machines hoeven aan te schaffen of bepaalde opdrachten uit hoeven te besteden omdat het kledingstuk niet netjes in één printcategorie past.
Hoe het werkt en wat mogelijk niet werkt
De printer gebruikt een continu-voedingsontwerp dat niet begrensd is door lengte. Het materiaal voedt zich door de machine, waardoor het mogelijk is om een T-shirt op het oppervlak te wikkelen en de printer de rest laat verzorgen. Dikte doet ertoe, en dat vertaalt zich in behoorlijk wat variatie, denk aan een kussensoor, een dun decoratief wandkleed, of de meeste katoenachtige items die doorgaans dunner zijn. De meeste items, katoen of niet, zijn over het algemeen niet extreem dik, wat volgens Anker betekent dat er hier veel bruikbare toepassingen zijn.
Een muur achter de printer toont verschillende voorbeelden van de soorten kledingstukken of stukken waarmee de printer kan omgaan. Ze variëren van T-shirts en broeken tot shopperbags, hoeden, schoenen, jeans, wandkunst en ingelijste stukken.
Direct-to-Garment legt inkt direct in de vezels van de stof, wat meestal resulteert in een zachte, bijna naadloze textuur aanvoelende stof. Dit werkt doorgaans alleen op natuurlijke vezels zoals katoen, linnen en denim. Het werkt niet met synthetische materialen, inclusief polyesteren blends. Voor die materialen zou je Direct-to-Film moeten gebruiken, dat het ontwerp eerst op een film afdrukt en daarna door middel van warmte op het materiaal overzet. Het laat een dun laagje achter aan de oppervlakte in plaats van de inkt in de vezels te laten doordringen, waardoor het niet dezelfde premium, ademende feel heeft als een goede DTG-print. Over het algemeen bepaalt het soort stof uiteindelijk welke modus je kiest.
Er zijn wel enkele variaties, vooral bij donkere of gekleurde stoffen. Printen op donkere stof is berucht lastig voor elke kledingprinter vanwege hoe kleur door de stof heen wordt opgenomen in plaats van doorzichtig te blijven. Deze printer volgt de industrienorm door eerst een witte onderlaag inkt neer te leggen, waarna de eigen kleur op die onderlaag wordt gedrukt zodat het beeld of de grafische afbeelding zichtbaar en helder blijft.
Een ingebouwde camera kan het kledingstuk scannen voor elke opdracht en automatisch detecteren of het oppervlak licht of donker is, om vervolgens de hoeveelheid witte onderbasis-inkt dienovereenkomstig aan te passen. Gebruikers hoeven dit niet handmatig aan te geven, vertelden Anker-vertegenwoordigers aan PetaPixel. Het systeem weet niet wat voor stof het is en maakt zich er ook niet druk om, dus het is niet volledig geautomatiseerd, maar alleen op basis van kleurdetectie kan al genoeg zijn om de juiste inktinbreng te triggeren.
Het nadeel is dat donkere stoffen meer inkt zullen gebruiken en langer zullen duren om te printen, terwijl lichte en witte kledingstukken de snelste en meest kostenefficiënte opdrachten zijn. Voor DTF legt de printer nog steeds de witte onderlaag aan, ongeacht de kleur van het kledingstuk, aangezien deze in de transferfilm zelf is verwerkt. Het verschil in output hangt af van een lichte- versus donkere situatie bij DTG.
Dubbelzijdig bedrukt, drogen en verhitting
Het zal mogelijk zijn om beide zijden van een shirt te bedrukken zonder extra hardware nodig te hebben. Wat meer telt, is de timing na het printen. Inkt komt nat uit de machine, dus het is nodig om pas gedrukte kledingstukken zorgvuldig te behandelen. Een hittepers wordt aanbevolen om de inkt permanent te binden aan de stof zodat het beter bestand blijft tegen herhaald wassen, maar het is niet verplicht. Anker is van plan een eigen heat-press accessoire te bieden, maar elke third-party heat press werkt zolang de tijd-, temperatuur- en drukinstellingen correct zijn afgesteld.
De borduur-snelkoppeling
Er is een interessante nuance wat betreft wat de printer doet voor borduren. Traditionele multikleur-borduursmachines zijn duur en traag, en het kan aanzienlijk tijd kosten om een enkel ontwerp te produceren.
Anker gelooft dat zijn EufyMake-printer een goedkopere oplossing biedt door het ontwerp via een goedkope, éénkleurige borduurmachine te laten lopen om de verhoogde, geborduurde omtrek te creëren, waarna met het DTG-proces kleur direct op deze geborduurde basis kan worden aangebracht. Het resultaat boots de look na van volledig meervoudig kleurig borduren, ook al startte de onderliggende draad oorspronkelijk in één kleur. Het bedrijf heeft nog geen tijd- en kostenbesparing in cijfers gebracht voor deze werkwijze, maar er is geen twijfel dat het wisselen van draadkleuren tijdrovend is voor elke borduurmachine.
Waterbasisinkt
Wat de inkten zelf betreft, zegt Anker dat de printer waterbasisinkt zal gebruiken die geurloos en CMR-vrij is, zodat er geen stoffen in zitten die als kankerverwekkend, mutageen of reproductie-schadelijk worden geclassificeerd. Als dat stand houdt, maakt het huidcontact onschadelijk, naast een beloofde 50 was- en droogcycli zonder zichtbaar vervagen. Anker-vertegenwoordigers bevestigen dat er geen speciale zorg vereist is.
Machinewas of handwas maken in principe geen verschil, al kan dat wel uitmaken voor de stof die wordt gebruikt. Dit komt grotendeels overeen met wat de kledingindustrie als verwachte levensduur voor de meeste kledingstukken stelt. Met andere woorden, deze afdrukken hebben geen speciale krachten die vervaging tegenhouden zoals bij commerciële producten vaak gebeurt; slechts tijd en de juiste zorg zullen de duurzaamheid hier tonen.
Er zijn momenteel geen officiële inktverbruikscijfers, hoewel als algemene richtlijn de printer ongeveer 200 afdrukken zou produceren als het gemiddelde een ontwerp ter borstomvang betreft. Die hoeveelheid geldt ongeacht of de opdracht DTG of DTF is — de printer brengt inkt op het oppervlak aan op dezelfde manier, dus de printmethode verandert het verbruik niet. Het soort stof heeft een marginale invloed, aangezien sommige materialen inkt gemakkelijker opnemen dan andere, hoewel Anker nog gegevens verzamelt om het uiteindelijke getal verder vast te stellen. De eigen vroege testen van het bedrijf suggereren dat het verschil tussen iets zo dik als denim en zo dun als zijde niet dramatisch zal zijn.
Het is ook onduidelijk wat de kosten zullen zijn voor het bijvullen van de inkt. Er zijn zes tanks, vergelijkbaar met wat sommige Epson-inkttank-printers hebben, behalve dat ze hier van nature veel groter zijn.
Bestandsindelingen, Resolutie en Ingebouwde Stijlfilters
Installatie en software zijn duidelijk ontworpen met niet-professionals in gedachten, met een vrij eenvoudige workflow zoals Anker het beschrijft: leg het kledingstuk plat op een fixture, bedek het en schuif het in de machine. Wat de software betreft, vertrouwt Anker op dezelfde “Idea-to-Image”-workflowstijl die het gebruikt op de E1, zodat mensen zonder uitgebreide ontwerpopleiding printable artwork kunnen samenstellen zonder een steile leercurve.
Anker reps zeggen dat de software van de printer best vrij onconventioneel zal omgaan met bestandstypen, en JPG, PNG, TIFF en SVG ondersteunt, onder meer. Wat interessant is: het systeem is ook niet al te kieskeurig over hoe “printklaar” een bestand moet zijn. Een simpele schermafbeelding of een gedownloade foto, zonder afloopinstellingen, kleuropmaak of herschaling, zou zonder probleem afdrukken. Dat is een afwijking van traditionele printworkflows, waarbij het verzenden van een onvoorbereid bestand naar een commerciële drukker vaak leidt tot een afkering van de order.
Resolutie blijft relevant vanwege de manier waarop inkt zich licht verspreidt zodra deze de stof raakt, in tegenstelling tot een vaste pixelweergave. De vuistregel is: begin met bronafbeeldingen op een duidelijk hogere resolutie dan de uiteindelijke afdrukgrootte — met rekening houdend met een verlies van ongeveer 10-15% in effectieve scherpte wanneer inktverzadiging wordt meegerekend. Vectorbestanden zoals SVG’s vermijden dit probleem volledig, omdat ze zonder kwaliteitsverlies kunnen schalen.
Onverwacht zal de software ook ingebouwde AI-stijlen bevatten die een gewone foto kunnen omzetten in een waterverfschilderij, een olieverfschilderij of een manga-achtige visuele stijl voordat er geprint wordt. Anker noemt dit onderdeel van zijn Make It Real- en eufyMake-apps die ook kunnen putten uit een door de gemeenschap gedreven bibliotheek met stijlen. De gedachte is dat een gebruiker geen aparte bewerkingssoftware nodig heeft om een afbeelding te styleren wanneer die stap binnen de printer-app zelf kan plaatsvinden.
Toch zullen fotografen en kunstenaars die liever hun eigen workflow volgen niet gehinderd worden. Geen van de getoonde voorbeelden waren strikt foto’s, maar Anker-vertegenwoordigers verduidelijkten dat er geen reden is waarom ze dat niet zouden kunnen zijn. Het omzetten van een foto naar vector, een collage van meerdere foto’s of een andere creatieve richting is allemaal volkomen geschikt met dit apparaat.
Het Copyright- en Content-gedeelte
Wat betreft het afdrukken van auteursrechtelijk beschermde logo’s of andere IP waar gebruikers geen wettelijke rechten toe hebben, is het korte antwoord: er zijn op dit moment geen beperkingen die dat kunnen compenseren. Anker-vertegenwoordigers erkenden een geval met de E1-printer waarbij een gebruiker met succes een zo realistisch mogelijk geldbiljet printte — zij het slechts éénzijdig. Het is onduidelijk hoe de printer automatisch specifieke merken kan detecteren en uitprinten kan blokkeren. Misschien AI, maar wat de vertegenwoordigers PetaPixel konden melden is dat het bedrijf dit verder zal onderzoeken aangezien er vandaag niets is.
Gegeven het feit dat de printer een behoorlijke hoeveelheid volume aankan, ligt juridische actie waarschijnlijk niet buiten de mogelijkheden, afhankelijk van de omstandigheden en het merk. Het is niet moeilijk om hoge-resolutie afbeeldingen van van alles te vinden, van merklogo’s tot beroemdheden en popcultuurmateriaal van verschillende aard, waardoor een wereld aan mogelijkheden openligt.
Een andere vraag is wat er gebeurt als iemand iets haats of beledigends wil printen in plaats van gepirateerde IP. Vertegenwoordigers geven aan dat dit met meer zorg en een hogere prioriteit dan auteursrechten en ongelicenties materiaal wordt behandeld. Tenzij Anker een soort waarborg tegen dit soort materiaal aankondigt, stopt de machine het momenteel nog niet automatisch. De uiteindelijke prijsstelling zal de koop mogelijk maken of niet – bijvoorbeeld voor wraakzuchtige tieners, maar niet noodzakelijk voor de ondernemende types die geld hebben en zelf zaken willen beginnen met verdachte materiaal. Het blijft onzeker tot het product in de winkel ligt, maar dit kan later mogelijk groter worden.
Passeert naast de EufyMake E1
Om een idee te krijgen van hoe de Fabric Printer kan werken, draait de EufyMake E1, die sinds de oorspronkelijke Kickstarter-versie beschikbaar is, op rigide en semi-rigide objecten, zoals hout, metaal, glas, keramiek en acryl, met echte 3D-texturering tot 5 mm met behulp van Anker’s Amass3D-technologie.
Het is een ander hulpmiddel voor een andere klus. De E1 richt zich op personalisatie van harde oppervlakken, terwijl de nieuwe fabric printer gericht is op zachte goederen en kleding. Anker retireert de E1 niet met deze lancering — dezelfde aankondiging die de Fabric Printer onthulde, detailleert ook upgrades voor de E1, inclusief een gratis bidirectionele-afdruk-update die de afdruksnelheid op huidige units verdubbelt, een Roll-to-Film-bevestiging en een hoge-capaciteit continu inkt-systeem die later dit jaar zal komen.
Nieuwe onbekende wateren
Anker heeft duidelijk gemaakt dat wat men op IFA toont een prototype is in plaats van een eindproduct voor consumenten. Het heeft feedback verzameld van potentiële gebruikers via een co-creatieprogramma voordat men definitieve specificaties vaststelt. Het enige zekere, zoiets als het is, is het lanceervenster in Q1 2027. Geen naam, geen prijs en geen definitieve functies zijn bevestigd. Ter context: instap-professionele DTG-machines beginnen momenteel rond de 8.000 dollar en vereisen doorgaans aparte pretreatment-apparatuur en doorlopende onderhoudscontracten — de kloof die dit nieuwe desktop-model expliciet probeert te dichten.
