Verzamelaar? Of gewoon een ordinaire hamsteraar?
Eeuwen geleden, toen ik nog een kind was, verzamelde ik van alles. Van alles en nog wat. Toeval en serendipiteit bepaalden precies welke soorten dingen dat zouden zijn, al had ik mijn favorieten: stripboeken, Matchbox-auto’s, buitenlandse munten, mooie stenen, fossielen—je snapt het wel. Als je de cartoon hebt gezien, Carl the Collector, dan is Carl een beter geordende en OCD-variant van mijn jonge ik. Ik vermoed dat veel jonge kinderen zo zijn terwijl ze door de wereld heen wendelen en leren wat ze écht wel leuk vinden.
Toen ik ouder werd, focuste ik me op slechts een paar categorieën: stripboeken—die voor mijn kinderen misschien collegegeld hadden kunnen betalen als ik ze langer had bewaard; autoboeken, met de nadruk op coole kleine Europese auto’s die te klein waren voor mijn forse postuur om erin te zitten, laat staan om te rijden; en boeken over de geschiedenis van stripboeken en strips, direct naast boeken over techniek en autogeschiedenis. Na mijn adolescentie kwamen ook boeken over auditieve ontwerpen en geschiedenis erbij. En natuurlijk platen—hoewel ik daarvoor vooral op mijn oudere broer rekende, omdat hij duizenden lp’s had en ook platenwinkels beheerde. gevaarlijk—maar eigenlijk wel kostenbesparend.
Toen ik volwassen werd, probeerde ik de verzameling te verkleinen. Ik verkocht de stripboekenverzameling voor wat ik toen dacht dat een enorme som geld was—hoewel het absoluut niet in de buurt kwam van de huidige waarden. Vandaag keek ik naar de grote hoop autoboeken die ik al jaren niet meer had geopend, en probeerde te achterhalen hoe ik ze kon gelde maken en zo meters plankenruimte kon vrijmaken. In vroeger tijden waren sommigen behoorlijk waardevol—maar eBay heeft die hele markt kapotgemaakt. Ik had al tientallen Haynes- en Chilton-reparatiehandboeken weggegooid toen een AutoZone-callcenter in Memphis werd gesloten. Ik verdiende er geen geld mee, maar ik maakte een onafhankelijke monteur er heel blij mee.
(Deze dagen heeft YouTube natuurlijk nagenoeg alle behoefte aan reparatiehandboeken geëlimineerd, tenzij je bezig bent met het herbouwen van een exotische Etceterini.)
Maar ik dwaal af.
Ik las een profiel van een bekende kunstverzamelaar die beweerde dat serieuze verzamelingen een thema hadden, en een smalle focus. Ik ben vergeten wat zijn voorbeeld precies was, maar het ging zoiets als “etsen en droogpunten door Vlaamse kunstenaars uit de zeventiende eeuw” of “eerste Amerikaanse edities van schrijvers uit de Lost Generation.” Volgens zijn maatstaven was wat ik had gewoon een hoop dingen — geen gedisciplineerde, serieuze verzameling.
Ach, ik was geen gedisciplineerde verzamelaar—dus geen verrassing daar. Als ik op iets interessants stuitte, nam ik het mee—zonder al te veel na te denken over hoe of of het paste bij mijn armoedig losse verzameling. Beschouw het als een tastbare representatie van niet-verwante non sequiturs.
Ik ken een paar serieuze platenverzamelaars. Ze hebben allemaal thema’s of grote lijnen in gedachten: volgers die elke Mercury Living Presence-LP nastreven, en werkelijk leven voor die laatste obscure plaat om de reeks te voltooien en de heldere open plekken op hun planken die hen achtervolgen, op te vullen. Er zijn er die tientallen opnames van Russische componisten zoeken door David Oistrakh, of pre-1967 San Francisco-psychedelia waarin leden van The Dead meespeelden. Deze mensen hebben thema’s, of op zijn minst een wat meer gezochte focus.
En wat mij betreft? Mijn platenverzameling is vaak gebaseerd op spullen die door een familie na een overlijden werden afgegeven, of op het vinden van een perfecte kopie van iets wat ik al had maar in gebutste staat. (Goedwillig was vroeger een goede plek om te jagen, maar tegenwoordig zijn de meeste platen bij Goodwill slechter dan wat ik bezit. De gloriedagen van Goodwill-platen en hi-fi-ontdekkingen zijn voorbij.) Ik hou van zo veel verschillende soorten muziek dat ik het nooit als verzamelen heb gezien—het is gewoon “spul dat ik leuk vind.”
Dat klinkt nogal hoarderachtig.
Het punt is dat toeval, goedkoopheid en coolness als determinanten hebben zonder een groot geheel of focus in gedachten—tussenstops op de weg naar waanzin zijn. Als ik verhalen zie over de man in Brazilië die “s werelds grootste platenverzameling” heeft—misschien wordt er een miljoen jacketed LP’s getoond in een enorme, lawine-achtige heuvel van schijven waar hij op loopt, als God zij dank! Dan denk ik: dat is geen verzamelen. Dat is hamsteren. Toegegeven, mijn gebrek aan focus maakt me niet zo heel anders—hij is gewoon meer gedreven en obsessief dan ik ben. Ik ben lui, zelfs als hoarder, laat staan als verzamelaar.
Hoe dan ook—Audio! Wat gebeurt er met gear-verzamelaars?
Er zijn mensen die vroege Marantz-producten verzamelen, van de “Audio Consolette” (Model 1) tot Model 15—which wordt vaak gezien als het laatste “echte” Marantz-product. Hé, je moet toch een standaard hebben, toch? Succes voor die jongens bij het vinden van de Model 3 elektronische crossover, de Model 4-voeding en de Model 6 stereoadapter. En zodra ze ze hebben, zoeken ze naar onderdelen in betere conditie dan wat ze al hebben, of naar de originele handleidingen, dozen, of dealer-reparatiehandleidingen. Het eindigt eigenlijk nooit echt.
Ik ken een vent die elke vacuümbuis-McIntosh-product heeft—de echte exemplaren, niet de recente met de groene LEDs die de buizen allemaal spookachtig laten gloeien. En toch—er is altijd iets. Hij wil nog een MC-30 zodat hij er een paar heeft. Hij zoekt testafdrukken van de Mac Amplifier Clinics. Hij zoekt ephemera gerelateerd aan Frank McIntosh en Gordon Gow. Hij heeft een Weathers draaitafel in de originele doos met een verzendlabel gericht aan Frank McIntosh in Arizona.
Het stopt nooit. Die mensen zijn verzamelaar: ze hebben een focus—alhoewel toegegeven, soms is die focus behoorlijk diffus. Bokeh? Okay.
Dan zijn er nog die gasten die adverteren op Craigslist (bestaat dat nog?) en Facebook Marketplace. Je ziet oprijende garagedeuren en ruimten bol staan van wankelende stapels van plastieken ’90s-zwart-front receivers en versterkers, naast solistische kapotte luidsprekers met gescheurde roosters, een rij verderop onbeminde draaitafels van BSR en BIC, elk met barsten en spinnenwebben over het stofdeksel.
Er lijkt geen duidelijke focus of overkoepelend thema te zijn—het is “spul dat ik heb gekregen” of “gered.” Dit zijn hamsteraars, geen verzamelaars. Ze lijken op een of andere manier rebellieus trots op hun stapels gebroken dromen, en de advertenties zijn vaak brutaal en met een bepaalde houding: “Probeer me niet hartstikke lager te bieden. Ik WÉÉT wat ik heb!!”
Umm… ik weet het niet zeker, maar zolang jij maar gelukkig bent. Of in ieder geval stil.
Vroeger was ik een audio-hamsteraar. Ik had wat topstukken in huis, zoals een driemaal-gespeeld ARC/Tympani-systeem en een JBL Paragon (gekocht voor $600 en snel voor het drievoudige weer verkocht. Hé, het waren de jaren ’80, en toen mijn ex-vrouw een winkelliefhebber was), ik had ook een garage die een paar pareltjes herbergde zoals een console met Marantz 1 en 2 en een JBL D123—but er waren ook delaminating Magneplanars, een Thorens 126 die bijna door verzending was vernield, een enkele Apogee Stage, en—een kapotte Kloss Novabeam-projector TV? Wat dacht ik wel?
Deze dagen ben ik geen actieve verzamelaar van iets tegenwoordig, behalve knuffels voor mijn kleindochter. Voor zover ik kan zien ben ik ook geen hoarder.
—Oh, wacht. Er ligt daar een stapel wat verlepte concertposters. Sommigen zijn voor bands die ik niet eens kan uitstaan. Er is geen thema behalve “ik vond het leuk,” of “coole graphics, maat!” (echt, ik hoorde “maat” in mijn hoofd terwijl ik dit typte). Bovenop die posters is hun toestand ook niet…choon. Als een van de posters écht PERFECT is, komt dat vooral doordat ze te dicht bij de Junior Mints bij de kassa stonden. Sommige posters zien er echt wel wat armoedig uit en lijken wel gebruikt te zijn om af te droppen na het verhuizen van dat aardige jonge paar de straat verderop.
Sooo… maakt dat mij een amusant ongedisciplineerde verzamelaar van eclectische, esoterische ephemera? Verzamelaar? Of gewoon een ordinaire hamsteraar?
Ah, shit. Je hebt me te pakken.
