Straatfotografie documenteert het hedendaagse leven. Als het goed gedaan is, kan het een van de meest boeiende genres voor kijkers zijn. Het is ook een regelmatig bediscussieerd genre binnen de fotografie, en meningen verschillen over wat precies straatfotografie is.
Wanneer is een straatfotograaf geen straatfotograaf? Wanneer hij in een doodlopende straat terechtkomt, heeft hij een doodlopende weg bereikt. Oké, ik heb nooit de illusie gehad dat ik prijzen voor komedie zou winnen, en ik beweer ook niet dat ik een straatfotograaf ben. Toch is het iets waar ik graag naar kijk en af en toe in experimenteer.

Wat is Straatfotografie?
Straatfotografie kan worden gedefinieerd als de fotografie van (voornamelijk) mensen die interageren met (voornamelijk) de gebouwde omgeving. De nootjes “voornamelijk” laten ruimte voor flexibiliteit. Je kunt de definitie uitbreiden tot bijvoorbeeld huisdieren en andere openbare ruimtes zoals stranden, parken en dierentuinen.

Straatfotografie kan in kleur of in zwart-wit zijn. De foto’s kunnen close-upportretten zijn of vanaf wat verder weg genomen. Ze kunnen met of zonder de kennis of toestemming van het onderwerp zijn gemaakt. Ze kunnen geposeerd of candid zijn.

De Regel Die Je Moet Volgen
Er wordt misschien meer onzin rond straatfotografie verteld dan bij welk ander genre dan ook. Een groot deel daarvan draait om welke brandpuntsafstand je moet gebruiken. Er zijn echter absoluut geen voorschrijfvoorwaarden. Je mag elk objectief aan je camera bevestigen zolang het de resultaten oplevert die jij wilt.
Om succesvol te zijn, is er één ding waarvoor het echt moet zorgen: het vertellen van een verhaal. Nu doen alle foto’s dat in meer of mindere mate. Echter, een geslaagde straatfoto brengt iets interessants over aan de kijker. Het kan een vraag oproepen, zoals: “Wat doet die persoon daar?” Of: “Waarom staan ze zo?” Of het kan een verklaring zijn over eenzaamheid, een moment van tederheid, of dat de persoon iets gemeenschappelijk heeft met de kijker, of juist afsteekt tegen de achtergrond.

We willen dat de foto interessant is, niet alledaagse, doorsnee taferelen. Dit is subjectief, maar ik raak niet enthousiast van beelden van mensen die koffie vasthouden of naar telefoons staren. Er zijn uitzonderingen. Bijvoorbeeld, het contrasteren van een persoon die naar een telefoonscherm kijkt met iets interessants wat hij negeert kan de afbeelding boeiender maken.

Onvermijdelijk weerspiegelen foto’s de tijd waarin we leven en de cultuur van de plek waar we fotograferen. Zo zullen beelden die vandaag gemaakt zijn er heel anders uitzien dan beelden van dertig jaar geleden. Behalve de alomtegenwoordige koffiekopjes en mobiele telefoons zijn kleding, voertuigen, etalages en de activiteiten van mensen nu allemaal heel anders dan vroeger.

De stijl van je straatfotografie zal sterk afhangen van je locatie. De foto’s die ik hier dicht bij huis maak, in een kleintje, rustige vissers- en voormalige kolenmijnstreek, zijn heel anders dan de beelden die ik maak wanneer ik een grote stad bezoek. Dan lijken foto’s hier ver weg vergeleken met wat ik onlangs in Albanië maakte, wat op zijn beurt een heel andere sfeer had dan wat ik in Helsinki, Finland, maakte.

Is Straatfotografie Moreel Aanvaardbaar?
Er zijn morele overwegingen bij straatfotografie. Alleen omdat je een foto kunt maken, betekent nog niet dat je dat ook moet doen. Bijvoorbeeld, als je een foto van een dakloze maakt, dan, tenzij je hem betaalt, je verdient aan zijn tegenspoed. Je moet ook heel voorzichtig zijn bij het fotograferen van kinderen. Langerenlenzen op een kind richten kan de fotograaf in lastige problemen brengen en twijfels over zijn motieven oproepen.
Bovendien zijn er juridische aspecten om rekening mee te houden. In de Verenigde Staten verschillen privacy-wetten per staat. In de meeste gevallen mag je in openbare ruimtes fotograferen omdat er geen redelijke verwachting van privacy is. Desalniettemin kan de manier waarop die beelden worden gedeeld of gebruikt variëren. Artistiek gebruik van de beelden kan onder bescherming van het First Amendment vallen.

In het buitenland hebben sommige landen veel strengere privacywetten, en in sommige gevallen spelen mensenrechtenoverwegingen ook een rol. Zo zegt Artikel 8 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens: “Iedereen heeft recht op respect voor zijn privé- en familieleven, zijn woning en zijn correspondentie.” Dat wordt regelmatig voor de rechtbank getest. Het is dus waarschijnlijk het beste om uit voorzichtigheid te handelen.
Bovendien, als je fotografeert voor commerciële doeleinden, d.w.z. als je van de foto geld wilt verdienen of je bedrijf wilt promoten, kunnen lokale gegevensbeschermingswetten van toepassing zijn.

Technieken van Straatfotografie
Er zijn twee manieren om straatfotografie aan te pakken. De eerste is om rond te bewegen en de voorbijgangers te fotograferen. De tweede is om een goede achtergrond te vinden en te wachten tot er actie gebeurt.
Plaatsen in steden zijn niet homogeen, dus er zullen zowel hotspots als dode zones zijn met weinig aantrekkingskracht of activiteit. Rondlopen zorgt voor meer variatie in plekken en mensen, terwijl stil blijven in een hotspot je kans vergroot dat er iets interessants gebeurt terwijl je daar bent. Het helpt ook om beter te worden in het anticiperen op handelingen die mensen zullen herhalen.

Waarschijnlijk de meest beroemde straatfotografie-shot aller tijden is Henri Cartier-Bresson’s “Behind the Gare Saint‑Lazare.” Cartier‑Bresson fotografeerde door een gat in een hek achter het station, where hij de plas en de reflecties zag, en pre‑gecomponeerde het kader. Vervolgens wachtte hij kort tot er iets in het kader kwam. Toen de man sprong, maakte hij één enkele belichting. Deze aanpak sluit aan bij zijn filosofie van het “beslissende moment”: eerst componeren, daarna wachten tot het leven de foto compleet maakt.

Maar hij stond er ook om te dansen op de straten, compositions en acties zoekend om te fotograferen. Natuurlijk vereiste het herhaaldelijk meeslepen van goed samengestelde stukken zonder later bij te snijden enorme oefening.

Bronnen voor Straatfotografie
Er zijn hier op PetaPixel tal van artikelen over straatfotografie. Maar er zijn ook andere gespecialiseerde sites voor straatfotografie die uitstekend zijn voor inspiratie.
Zo is Brandon Stanton’s Humans of New York al lange tijd een belangrijke inspiratiebron en een uitstekend voorbeeld van straatportretfotografie, met verhalen van de geportretteerden.
Clément Chéroux is de Chief Curator of Photography bij het Museum of Modern Art in New York City, en zijn biografie over Henri Cartier-Bresson (Thames and Hudson ISBN 978-0-500-30124-1) geeft een goed inzicht in het leven van de vader van de straatfotografie.

Een niet-commerciële site die het waard is om te verkennen vanwege zijn woorden en artikelen heet Street-Photography. Het bevat mooie fotografie van mensen die interactie hebben met de openbare omgeving. Het toont het werk van Michael W Plant en David Castillo, evenals interviews met andere grote straatfotografen.