Een rotskunstliefhebber heeft een beeldverwerkingstechniek gebruikt die wetenschappers bij NASA’s Jet Propulsion Laboratory hebben ontwikkeld om het detailniveau van satellietbeelden van het rotsachtige oppervlak van Mars te verbeteren, zodat oud vervaagd kunstwerk hier op aarde zichtbaar wordt.
Jon Harman houdt van geschiedenis, waaronder rotskunst. Dit begon in de jaren tachtig, toen een van Harmans vrienden hem meebracht op enkele veldtochten met lokale rotskunstgroepen. De mysteries rond oude rotskunst, zoals grottekeningen, vroegen Harman direct naar zich toe. Die liefde droeg hij door de decennia heen met zich mee.
In 2005, tijdens een rotskunstconferentie, net iets meer dan twintig jaar geleden, toonde iemand Harman foto’s van NASA’s Mars Exploration Rover-pagina die het dramatische effect lieten zien van een beeldverwerkingstechniek genaamd een “decorrelation stretch.”
Zoals een NASA JPL-pagina uit 2005 uitlegt, is een decorrelation stretch een “visualisatiehulpmiddel om de kleurvariaties tussen objecten binnen een scène te versterken.”
“Het effect van dit proces is om een uitvoerafbeelding te verkrijgen waarvan de pixels goed verdeeld zijn over alle mogelijke kleuren, terwijl het relatieve gevoel van tint, verzadiging en intensiteit van de invoerafbeelding behouden blijft,” vervolgt JPL.
Wanneer men variaties op het oppervlak van Mars bestudeert, helpt elk extra detail bij het onthullen van de geologie en geschiedenis van de Rode Planeet. Dit idee kan ook worden toegepast op andere vervaagde, moeilijk te ontwarren details in beelden, zoals rotskunst, dacht Harman meteen.
“Zodra Harman zag hoeveel detail de techniek onthulde, begreep hij de implicatie voor het bestuderen van oude, vervaagde beelden,” schrijft NASA.
Dankzij zijn achtergrond in medische beeldvorming en een doctoraat in wiskunde wist Harman dat hij de decorrelation-techniek van NASA kon gebruiken zodra hij begon te duiken in een NASA-onderzoeksartikel.
“Ik heb het gegoogeld en een NASA-artikel gevonden waarin stond hoe je het algoritme uitvoert,” zegt Harman. “Uit mijn ervaring met medische beeldvorming wist ik dat ik het kon doen, dus deed ik het.”
Harman begon vervolgens met het ontwikkelen van de Dstretch-plug-in, die uiteindelijk uitgroeide tot Dstretch-apps op Android en iOS.
“In plaats van simpelweg het contrast tussen kleuren te verhogen, zet decorrelation stretch de oorspronkelijke kleuren om naar een andere, uitgebreidere reeks kleuren. Het is een ingewikkeld proces dat stappen omvat zoals het diagonalizeren van kleurmatrices,” aldus NASA.
Harman gebruikte Dstretch eerst op foto’s die hij had gemaakt van rotskunst in Baja California, Mexico. Het algoritme wist effectief een gele figuur uit het niets te redden.
“Dat overtuigde me van het nut,” zegt Harman. “Toen begon ik te experimenteren en ontdekte ik dat door het veranderen van het kleurruim waarin ik werkte, ik goede resultaten kon krijgen bij verschillende beelden.”
Anderen leerden al snel dat ze met Dstretch ook geweldige resultaten konden behalen, waaronder archeologen wereldwijd. Harmans beeldverwerkingsapp, gebouwd op NASA’s werk met Mars-foto’s, is gebruikt om ongebruikte figuren en kunstwerken te ontdekken op plaatsen zoals Egypte, Canada, Griekenland en meer. Dstretch is zelfs gebruikt om beelden van tatoeages op gemummificeerde resten te verbeteren.
“Ik ben verrast door veel van de verschillende toepassingen die mensen hebben gevonden. Dat is best wel gaaf,” zegt Harman.
Een van de grootste verwezenlijkingen van Dstretch lag tussen 2010 en 2012, toen de Singaporese archeoloog Noel Hidalgo Tan Dstretch gebruikte om meer dan 200 vervaagde schilderingen rondom het Angkor Wat-tempelcomplex in Cambodja te ontdekken.
Affiliatieverklaring Artikelen van PetaPixel kunnen affiliatelinks bevatten; we kunnen een commissie verdienen als u via een link koopt.
