Tijdens het schrijven van een artikel over het gebruik van M-lenzen op mijn Panasonic S5 IIx ontdekte ik een oude liefde opnieuw. Mijn oude liefde? Rangefinder-camera’s.
Voor het artikel leende ik enkele Leica-camera’s en -lenzen uit, vriendelijk aan mij uitgeleend door Camera West. Hiermee kon ik de nodige vergelijkingen maken met de Leica SL2-S.
Op het laatste moment besloot ik Camera West ook te vragen om een Leica M11 uit te lenen zodat ik een referentienorm zou hebben. Immers, de M-mount-lenzen zijn speciaal ontworpen voor Leica’s rangefinder-camera’s. Ik ben meerdere keren op locatie gegaan, zowel om plezierig te fotograferen als voor nauwgezet testen.
Praktisch nut of plezier?
Hoe langer ik de M11 gebruikte, hoe meer ik besefte dat ik een rangefinder-camera miste. Ik ben met rangefinders opgegroeid en, of je het nu leuk vindt of niet, het maakt deel uit van mijn fotografische DNA.
Ik begon mijn volledige-time carrière in de fotografie in 1985. Als freelance assistent had ik het geluk met enkele van de beste fotografen van die tijd te werken. Naast geweldige fotografische ervaring en het leren van verschillende benaderingen van topprofessionals, leerde ik ook twee belangrijke lessen voor mijn nieuwe loopbaan.
Ten eerste hield ik van de reizen en de opwinding van locatie shoots. Door fotografie kon ik de wereld leren kennen. Studiofotografie vond ik weliswaar interessant, maar minder boeiend. Het bracht zijn eigen uitdagingen mee, maar telkens op een andere plek zijn voor elke shoot en ter plekke vooruitdenken was veel spannender.
Ten tweede, zonder de overhead van een studio, kon ik mijn bedrijf opzetten met een krap budget. Ik wilde niet jaren bij een bank in het krijt staan, aflossingen op bedrijfsleningen. Mijn enige leningen waren tijdelijke leningen met creditcards wanneer ik ze nodig had. Ik analyseerde elke aankoop van apparatuur zorgvuldig op ROI (rendement op investering). Vanuit dat oogpunt was Leica geen optie.
Goede zakelijke gewoonten blijven hardnekkig
De ROI-analyse bij het aanschaffen van materiaal werd een decennialange gewoonte. Zulke langetermijngewoonten doorbreken is moeilijk. Maar ik brak het uiteindelijk op een onverwachte manier. Ik volgde mijn instinct en mijn hart.
Hoe ouder ik word, hoe minder geduld ik heb voor het zeulen met veel materiaal. Nu, meer dan ooit, houd ik van compacte en lichte camera’s en lenzen. Ik herontdekte hoeveel ik van rangefinder-camera’s houd en hoe een M-camerakit zeer compact kan zijn.
Ik had al jaren geen rangefinder meer in mijn bezit, mijn laatste was een gebruikte M240 die ik tweedehands had gekocht. Helaas klikte het niet met de M240. Maar na het gebruik van de M11… Wow!
Hoewel ik erop uit was om uit te zoeken welke van die prachtige compacte rangefinder-lenzen goed zouden werken op mijn Lumix S5IIx, had ik veel plezier om ze te gebruiken op hun beoogde body, de M11.
Dus kocht ik er een. Ja, ik moest loskomen van het denken in termen van bedrijfsresultaat en een andere vorm van rendement op mijn investering erkennen: het pure plezier van het bezitten en gebruiken van een M11.
