Dus zijn de nieuwe Sony FE 400mm f/4.5 GM OSS en FE 600mm f/6.3 GM OSS lenzen nu duidelijk verschillend, toch? Ja, natuurlijk, maar niet zo verschillend als men redelijkerwijs zou verwachten. Er wordt hier serieus efficiënte optische engineering toegepast.
Zoals beschreven in de eerste nieuwsberichten van PetaPixel en in aparte reviews van de Sony FE 400mm f/4.5 GM OSS en de Sony FE 600mm f/6.3 GM OSS, lijken de twee lenzen opmerkelijk veel op elkaar.
Over de zichtbare overeenkomsten heen, scheiden de lensgewichten slechts één gram; hetzelfde gewicht als een standaard paperclip, een bankbiljet of een snufje zout. De 600mm f/6.3 GM OSS is fysiek iets langer met minder dan een centimeter, maar dat is bijna niks.
Beide nieuwe telelenzen hebben hetzelfde autofocus-systeem, identieke minimale scherpstelafstanden, dezelfde bedieningselementen op de behuizing, dezelfde weersbestendigheid en, in de praktijk, dezelfde beeldkwaliteit. Ze zijn allebei razendscherp.
Voor de meeste fotografen is dit alles wat ze hoeven te weten. De lenzen zien er goed uit, liggen prettig in de hand en leveren buitengewoon goede prestaties. Maar als je onder de oppervlakte kijkt, in elke lens, gebeurt er iets interessants.
De helft van het optische ontwerp van beide lenzen is identiek. Ik bedoel niet dat ze op elkaar lijken; ze zijn identiek. Vanaf het grote voorste element tot aan de scherpstelgroep nabij het midden van de lens zijn de 400mm- en 600mm-lenzen identieke kopieën — de tweelingen.
Dit omvat ook de optische groep met al het Super ED (Extra-low Dispersion) glas dat waakt over de belofte van hoge beeldkwaliteit.
Verder richting de lensvatting zien de twee telelenzen er nog steeds erg op elkaar uit, al begin je wel wat verschuivingen te zien in zowel de afstand vanaf het voorste deel van de lens als de algehele afmetingen. De FE 600mm f/6.3 GM OSS voegt bovendien twee extra elementen toe in een extra groep, waardoor het totaal uitkomt op 24 elementen in 17 groepen. Je moet die extra vergroting tenslotte ergens vandaan halen.
En natuurlijk komt de kleinere opening voort uit dezelfde fysieke opening van de lens, maar met een langere brandafstand. Dat is simpelweg wiskunde. Zonder de ingangspupil groter te maken, moet de diafragmaopening bij een langere brandafstand afnemen.
Hoe dan ook, ik vind dit een keurige en slimme prestatie van Sony. Het ontwikkelen van één gloednieuwe lens vereist aanzienlijk onderzoek en ontwikkeling en ingenieursinspanningen, laat staan de daadwerkelijke fabricagekosten. Twee lenzen maken betekent niet per se dubbel zo veel werk, zoals Sony hier heeft aangetoond. Het bedrijf heeft veel van zijn werk en veel van zijn onderdelen in twee aparte producten gestopt.
Natuurlijk bouwt Sony voort op eerder werk met veel nieuwe lenzen. Het heruitvindt niet telkens het wiel. Desalniettemin is dit gewoon slim zakendoen, en de resultaten spreken voor zich.
Het doet me denken aan het moment dat Fujifilm zijn 500mm f/5.6 R LM OIS WR-lens voor het Fujifilm GFX-systeem bouwde en vervolgens dacht: “Hé, laten we er ook een X-mount op zetten,” waarmee meteen een 750mm-equivalente telefoto-prime voor zijn X-Series-camera’s ontstond.
Zeker, wat Sony hier heeft gedaan, is misschien nog indrukwekkender zakendoen: twee volledig verschillende lenzen voor ongeveer dezelfde prijs als één. Je moet zo’n efficiëntie wel waarderen.
Zoals Chris Niccolls en ik het eens zijn, zit hier ook geen enkel nadeel. Geen van beide lenzen is compromisloos, en fotografen die voor een of beide kiezen, zullen tevreden klanten zijn. Fotografen die beide kiezen? Doe alsof je niet weet dat je bijna hetzelfde lensstel twee keer hebt gekocht, en dan nog eens voor een extra 1.000 dollar. Ik denk dat die twee extra elementen echt bijzonder zijn. (Natuurlijk hangen de prijzen af van vele factoren, niet alleen van de feitelijke productiekosten van een specifieke lens.)
Affiliateverklaring PetaPixel-artikelen kunnen affiliatelinks bevatten; we kunnen een commissie verdienen als je via een van deze links koopt.
