Vorige week op de jaarlijkse Snapdragon Summit van Qualcomm op Hawaii, in plaats van te genieten van de zon of mijn tenen in het zand te steken, hoorde ik enorm veel over agentieve AI. Overal waar ik kwam, volgde de “AI-agent” me als mijn eigen schaduw. Aanvankelijk was ik sceptisch. Dat ben ik nog steeds, maar ik begin nu ook na te denken over de mogelijkheden. Zou een agentieve AI mijn leven werkelijk beter kunnen maken?
OpenbaarmakingQualcomm betaalde mijn reis en verblijf naar Snapdragon Summit. Het bedrijf heeft geen input of redactionele controle over dit verhaal of andere artikelen die ik heb geschreven over producten en technologieën die tijdens Snapdragon Summit zijn onthuld.
Tijdens de openingskeynote van Snapdragon Summit werd ik simpelweg overspoeld door agentieve AI. Steeds weer dezelfde buzzwords en kernzinnen. Agentieve AI is “persoonlijk voor jou” en “kent alles” maar is ook “privé en veilig.” Het zal “mijn leven veranderen,” en ik hoef nooit meer “tijd te verspillen.” Deze citaten zijn misschien niet letterlijk, maar ik hoorde dit soort uitspraken wat zo’n 25 keer elk in minder dan twee uur.
Ik sms’te onze hoofdredacteur, Jaron Schneider, terwijl ik aantekeningen maakte tijdens de keynote en klaagde over een wereld waarin een AI mijn persoonlijke overtuigingen en idealen kent. Er werd me een AI-agent beloofd die alles over mij en mijn leven weet.
“Waarom zou ik dat willen?” vroeg ik hem, niet zo hypothetisch. Op dat moment wilde ik het zeker niet, en ik vermoed dat ik het nog steeds niet wil.
Maar tijdens de drie dagen van Snapdragon Summit begon ik de aantrekkingskracht ervan te zien, in ieder geval wat betreft meer beperkte, zorgvuldig uitgewerkte agentieve AI-technologieën en verschillende hardwareoplossingen die mogelijk mijn leven beter of makkelijker kunnen maken.
Ik waardeer het feit dat ik als Senior News Editor Technologie bij PetaPixel geacht word een techfanaat te zijn. Ik ben zeker “op de hoogte,” maar het AI-tijdperk heeft mijn ooit sterke liefde voor alles wat met technologie te maken heeft flink neergehaald.
Ik blijf wel geïnteresseerd in leren erover; ik schrijf er graag over, maar ik koop aanzienlijk minder van de nieuwste technologieën dan vroeger. Sterker nog, ik kocht vorige maand pas mijn eerste camera sinds 2017. Toch ben ik zeker minder optimistisch over de staat van technologie en waar we naartoe gaan dan tien jaar geleden. Mijn ogen rollen zo vaak in het AI-tijdperk dat ik verbaasd ben dat ze nog niet vastzitten.
Ik denk dat een groot deel daarvan komt doordat ik het gevoel heb dat de meeste nieuwe technologieën geen problemen oplossen die ik daadwerkelijk heb. Dit geldt vooral in de AI-sector, waar ik bijna elke nieuwe technologie afweeg tegen milieu-impact, de steeds groter wordende inkomenskloof en de belachelijk machtige positie en controle die techbedrijven en hun ongelooflijk rijke topmensen hebben. Tegenwoordig houd ik rekening met reële kosten en impact, terwijl ik vroeger alleen maar verlekkerd was op het coolste spul.
Zelden komt AI bij mij bovenaan in mijn ethische afweging. Ik waardeer het dat middelen zoals Generative Remove het bewerken van foto’s gemakkelijker maken zonder iets te verwijderen wat ik waardeer; ik vind het fijn dat ik AI kan gebruiken om mijn foto’s automatisch van trefwoorden te voorzien, en ik ben er zeker van dat veel AI schuilt achter tal van andere willekeurige apps die ik dagelijks gebruik. Ik vind het fijn wanneer AI-gebruik aanvoelt als het werken met een ouder, handmatig hulpmiddel, maar dan net wat gemakkelijker.
Laat die twijfels nu even achterwege terwijl ik presentaties bijwoonde en demos uitprobeerde op de Snapdragon Summit, begon ik te denken: “Hé, dat zou me tijd kunnen besparen en mijn leven gemakkelijker maken.” Het leek erop dat het licht aangestoken werd, althans voor zover ik het kon meemaken.
Ik weet dat ik niet de enige ben in mijn AI-scepsis, want Qualcomm zei dat ook in zijn presentaties. De grootste hinder voor AI ligt misschien helemaal niet bij technologie, maar bij de publieke perceptie van AI. Ik behoor tot de vrij grote groep mensen die AI hoogstens met terughoudendheid benaderen.
Wanneer we het hebben over agentieve AI, praten we eigenlijk over een AI die op jouw apparaten bestaat en een zekere mate van controle heeft over een heleboel dingen tegelijk. Een effectief algemeen werkende agent heeft toegang tot je e-mail, agenda, foto’s, berichten, apps, en zelfs je creditcard- of bankgegevens.
Je kunt begrijpen waarom ik niet meteen mee zou doen, net als elke gewone persoon. Als iemand die bijzonder privacy-minded is, is het nog gemakkelijker om mijn aarzeling te begrijpen.
Maar dan denk ik: er zijn nog steeds heel wat saaie taken die ik elke dag doe waarvan ik liever af ben. Om sommige daarvan op te lossen, zou een AI behoorlijk robuuste controle over mijn apparaat nodig hebben.
Weet je hoeveel tijd ik zou kunnen besparen als een agentieve AI precies kon vinden welke bestanden ik zoek, ze kon openen in Photoshop, ze kon schalen naar de gewenste specificatie, ze kon hernoemen op basis van de inhoud, bijschriftgegevens kon aanmaken met informatie uit een apart document, en ze vervolgens kon uploaden?
Dat beschrijft een beeldworkflow voor een artikel over een fotowedstrijd. Niets over het voorbereiden van beelden en het kopiëren en plakken van de bijschriftgegevens die een wedstrijdorganisator levert vereist creatieve input of een unieke menselijke energie. Het kost gewoon tijd. En geloof me, het kost veel tijd om al die eindeloze klikken te doen. Die tijd kun je beter besteden aan daadwerkelijk naar foto’s kijken en schrijven over de fantastische manieren waarop fotografen ze hebben vastgelegd.
Over het algemeen duurt het beheer en de organisatie van mijn bestanden eindeloos en benut het geen menselijke creativiteit. Soms zijn er geen interessante manieren om iets te doen, dus waarom zou ik het überhaupt doen?
Er is tegenwoordig een overvloed aan AI-gedreven hardware, waaronder slimme brillen. Ik draag gewoon standaard brillen—de soort die vooral helpen mij beter te zien. Antiquated tech.
Ik ben niet van plan een paar slimme brillen te kopen, maar ik kan wel een aantal potentieel interessante manieren zien waarop ze fotografen zoals ik kunnen helpen.
Stel je voor dat je rondloopt met je slimme bril op en dat jouw verbonden apparaat het volgende over jou weet: dat je een fotograaf bent, dat je van reisfoto’s houdt, dat je nu je camera bij je hebt, en dat je locatie X bezoekt. Wat als een agentieve AI al die informatie kon gebruiken en real-time foto-aanbevelingen kon geven voor nabijgelegen gebieden, op basis van wat je graag fotografeert, het huidige weer en de belichtingsomstandigheden?
“Hé Jeremy, aangezien je nu je camera bij je hebt, ken ik een plek op slechts een halve kilometer afstand die erg populair is bij fotografen onder deze weersomstandigheden. Wil je dat ik je daarheen leid?”
“Hé Jeremy, deze fotograaf die je volgt op sociale media heeft hier eerder gefotografeerd. Wil je dat ik laat zien wat zij hebben vastgelegd?”
Misschien ben ik een beginnende fotograaf en bekijk ik een scène door mijn slimme bril, niet zeker waar te beginnen of wat te doen. We hebben gezien dat AI een nuttige educatieve hulp kan zijn met zoiets als Google’s Camera Coach, maar waarom zouden we het niet naar een hoger niveau tillen? Waarom zouden slimme brillen niet hun visuele intelligentie en kennis over mijn ervaring kunnen gebruiken om real-time compositie-advies en belichtingsinformatie te bieden?
Met twintig jaar ervaring achternal ik fotografie als iets wat er vanzelf bij hoort, ook wat het voelde om geen idee te hebben van wat ik deed met sluitertijd, ISO en diafragma. Dat leerde ik allemaal via pijnlijke, moeizame proefondervankelijke pogingen, net als een holbewoner. Slimme brillen en AI zouden die leercurve kunnen verkorten terwijl mensen buiten met hun camera’s aan de slag zijn.
Weet je niet hoe je een bepaalde look moet bereiken? AI kan helpen. Weet je niet hoe je die instelling op jouw specifieke camera vindt of aanpast? AI kan helpen. Heb je deze opname geprobeerd en eerder gefaald? AI weet dat misschien wel op basis van hoe jij een foto in je bibliotheek hebt bewerkt of beoordeeld, en het zou zelfs kunnen weten hoe je het deze keer beter kunt doen.
Ik denk dat als je me een paar weken geleden had gevraagd of ik zo’n AI zou willen, ik zou hebben gezegd dat het invasief klinkt. Misschien is het dat nog steeds, maar nu kan ik beter voorstellen wat ik 15 jaar geleden had gezegd toen ik nog enthousiast was over alles wat met technologie te maken had: Dat is zo gaaf!
Ik denk niet dat ik ooit zo’n persoon weer zal zijn, maar ik ben nu dichterbij dan vorige maand. Ik weet niet goed wat ik daarvan moet denken.
Affiliatieverklaring Artikelen van PetaPixel kunnen affiliatelinks bevatten; we kunnen een commissie verdienen als u via een link koopt.
