Een team van wetenschappers heeft een garnaalachtige vis vastgelegd die zowel zijwaarts als achterwaarts loopt, in de allereerste beelden van dergelijk gedrag bij een vis.
In een recente publicatie getiteld “Walking Fish”, gepubliceerd in het tijdschrift Ocean-Land-Atmosphere Research, onthulde een team van wetenschappers van de Sun Yat-sen Universiteit en het Southern Marine Science and Engineering Guangdong Laboratory hoe zij gebruikmaakten van zowel op afstand bediende als menselijke bemande submersibles om de vis in actie te filmen op drie locaties in de Zuid-Chinese Zee.
Onderzoekers hebben een vreemde garnaalachtige vis gefilmd die zijwaarts over de zeebodem schoof als een krab, en zelfs achterwaarts bewoog in een beweging die leek op moonwalking. Het gedrag wordt verondersteld het eerste gedocumenteerde voorbeeld te zijn van dit soort beweging bij een vis.
De soort Scalicus engyceros, een gepantserde zeedoornbaar die in de westelijke Stille Oceaan voorkomt, werd voor het eerst beschreven door Albert Günther in 1872 en stond al bekend om zijn ongebruikelijke vermogen om te “lopen.” Onderzoekers hadden eerder voorspeld dat de vis mogelijk ook zijwaarts en achterwaarts kon bewegen, maar het gedrag was tot nu toe nog niet waargenomen.
Het nieuwe beeldmateriaal bevestigt dat zeedornaards hun vrije pectorale vinstralen gebruiken om langs de zeebodem te bewegen. Deze dikke, verstevigde vinstralen laten de vis over de bodem kruipen op een manier die doet denken aan de bewegingen van garnalen. Wanneer ze zich bedreigd voelen, kunnen ze de stralen ook gebruiken om een plotselinge, haperige sprong te maken.
“Deze wandelende vissen herbergen veel meer innovatieve gedrags- en evolutionaire aanpassingen dan eerder werd aangenomen,” zegt Han Tian, hoofdauteur en doctoraatsonderzoeker aan de School of Marine Sciences van de Sun Yat-sen Universiteit, in een persbericht.
Tian voegt toe: “Het schepsel behoudt de pectorale vinnen, die zijn geëvolueerd tot platte, ronde platen, wat het evenwicht tijdens wandelen en zwemmen verbetert, terwijl zijn garnaalachtige vinstralen en staart explosieve, haperige sprongen in garnalenstijl mogelijk maken wanneer het bedreigd wordt.”
De wetenschappers wijzen ook op de opvallend grote ogen van de searobin als een andere opvallende eigenschap. Hoewel de vis blijkbaar het naderende voertuig zelf niet kon zien, tonen de beelden van de onderzoekers aan dat hij zijn ogen wel bewoog in reactie op de lichtstraal van het voertuig. Dit suggereert dat de ogen van de searobin nog steeds gevoelig zijn voor licht, wat mogelijk weerspiegelt hoe zijn visueel systeem zich heeft aangepast gedurende zijn levenscyclus.
Recente vorderingen in technologie voor diepe-zeeverkenning, waaronder bemande onderwatervoertuigen (HOV’s) en op afstand bediende voertuigen (ROV’s), hebben wetenschappers nieuwe mogelijkheden geboden om dieren in hun natuurlijke omgeving te observeren. Volgens een verslag van ScienceAlert filmden onderzoekers de searobin op diepten van ongeveer 350 en 500 meter met behulp van het bemande voertuig Shenhaiyongshi, wat “diepzeeworger” betekent, en het op afstand bediende voertuig Haiqin.
“Het leven in de diepzee blijft vandaag de dag nog steeds mysterieus met zoveel onbekende factoren. Moderne duikvaartuigen voor de diepzee maken niet alleen de ontdekking van nieuwe soorten mogelijk, maar voegen ook een nieuwe, ter plaatse functionele dimensie toe aan de studie van soorten die voorheen uitsluitend gebaseerd was op de morfologie van bewaarde exemplaren,” zegt Tian.
Affiliate Disclosure PetaPixel-artikelen kunnen affiliatelinks bevatten; wij kunnen een commissie verdienen als u via een dergelijke link koopt.
