Jong, briljant, maar opgebrand – een groeiend aantal Zuid-Koreanen tussen 20 en 39 jaar zegt massaal ‘nee’ tegen werken. Waarom haken ze af en wat betekent dat voor het land?
Steeds meer jonge Zuid-Koreanen zetten hun carrière op pauze
In Zuid-Korea is het alarm geslagen: duizenden jongeren met prima diploma’s besluiten vrijwillig om hun werk of zoektocht naar een baan te stoppen. Volgens statistieken uit oktober 2025 zijn er nu officieel 736.000 jonge Zuid-Koreanen “in rust”, zoals de overheid dat noemt. En nee, dat zijn geen werkzoekenden of mensen die een sabbatical nemen – het gaat juist om jonge mensen die het idee van werken simpelweg achter zich hebben gelaten.
Sinds de Covid-pandemie is dat aantal geëxplodeerd. Het gaat echt om de leeftijdscategorie 20 tot 39 jaar. Een groot deel van hen komt van topuniversiteiten – een droom voor veel ouders, maar inmiddels een bron van frustratie voor wie na zo’n dure opleiding geen zin meer heeft om deel te nemen aan het harde beroepsleven.
Uitgeput door het systeem
Waarom stappen ze uit het arbeidsproces? Menig ex-werknemer geeft aan:
- Teleurgesteld te zijn door de vorige baan
- Uitgeput te zijn door de gedachte weer sollicitatiegesprekken te doorstaan
Ze nemen een pauze voor onbepaalde tijd. Waar ze vooral over klagen, zijn:
- Lage salarissen
- De druk van hiërarchische bazen
- Soms een giftige sfeer onder collega’s
Volgens velen is dit simpelweg een moderne burn-out: jarenlang overleven in het keiharde, competitieve onderwijssysteem – stressen op school, ‘s avonds en in het weekend bijlessen volgen – en uiteindelijk geen waardering krijgen in het werkende leven. Dat is, op z’n zachtst gezegd, niet echt motiverend om nog eens je best te doen op de arbeidsmarkt.
Van een persoonlijk probleem naar een nationaal zorgpunt
Op persoonlijk vlak schept zo’n pauze soms wat spanning binnen gezinnen, maar op nationaal niveau is het veel serieuzer. Zuid-Korea kampt al met een enorm demografisch probleem. Elke jonge, gekwalificeerde werknemer die afhaakt, betekent een verlies voor grote bedrijven en minder economische activiteit. Deze groeiende ‘chill-generatie’ is dus niet alleen even aan het uitrusten – ze kosten het land daadwerkelijk geld.
De Koreaanse industrie heeft het uitgerekend: deze trend van jongeren in rust heeft de economie tussen 2019 en 2023 meer dan 44.000 miljard won gekost, ongeveer 27 miljard euro. Dat tikt aan! Het zijn cijfers waar je zelfs van zou gaan zweten zonder kantoorstress.
Kleine oplossingen, grote hoop?
Wat doet de overheid? Het Koreaanse ministerie van arbeid wil het gesprek aangaan – één voor één, met elk van deze jongeren. Ze proberen oplossingen op maat aan te bieden om hen weer aan het werk te krijgen. Een van de voorstellen: online sessies waarin jongeren voorzichtig weer wennen aan communicatie en samenwerking op de werkvloer, helemaal zonder stress. Want eerst herstellen, dan pas opnieuw beginnen.
De uitdaging blijft groot. Maar wie weet, brengt deze golf van pauzes niet alleen verliezen met zich mee: misschien dwingt het wel tot meer gezonde verwachtingen, een eerlijkere werkcultuur en – ooit – minder uitgeputte, gelukkiger werkende jongeren.
