De beelden van fotograaf Vitor Schietti voelen minder aan als bevroren momenten en meer als herinneringen die halverwege voortglijden. Pendelend tussen waarneming en verbeelding rekken zijn afbeeldingen de tijd, buigen ze het licht en nodigen kijkers uit in momenten die zowel vertrouwd als anderewerelds aanvoelen.
Voordat hij aan fotografie begon, bouwde Schietti’s creatieve fundament zich op door tekenen en schilderen, met name aquarel, tijdens zijn tienerjaren. Die vroege drang om visueel te uiten is nooit verdwenen, ook al evolueerden zijn gereedschappen.
“Ik had altijd de drang om me via kunst te uiten. Ik ben overgestapt naar fotografie, nadat ik als tiener begon met tekenen en schilderen, vooral aquarel,” zegt Schietti.
Hij begon in de vroege jaren 2000 met fotograferen op film, maar het omschakelen naar digitale fotografie versnelde zijn groei echt. De directheid van digitale fotografie bood een snellere, flexibelere manier om ideeën in beelden om te zetten, waardoor zijn passie voor het medium kon wortelen. Een beslissend moment deed zich voor in 2006, toen hij in Montreal woonde; straatfotografie, lange belichtingen en light painting hielpen hem zijn identiteit als fotograaf volledig te omarmen.
Droomslogica en de taal van het licht
Het werk van Schietti wordt gedreven door verbeelding in plaats van louter documentatie. Zijn foto’s voelen vaak dromerig, gevormd door geheugen, beweging en subtiele emotionele cues in plaats van letterlijke verhalen. Deze aanpak is bewust, geworteld in zijn overtuiging dat geheugen en verbeelding centraal staan in hoe mensen met de wereld verbinden.
“Ik ben gelukkig wanneer ik beelden creëer die spelen met de verbeelding, die uit een droom lijken te komen, of die herinneringen oproepen,” zegt Schietti.
Om dit te bereiken vertrouwt hij vaak op lange belichting, licht schildering en meerdere exposities, technieken die hem in staat stellen verder te gaan dan een eenvoudige representatie. Zijn creatieve invloeden strekken zich uit voorbij de fotografie, en hij laat zich inspireren door filmmakers zoals Akira Kurosawa, Alejandro Jodorowsky en Richard Linklater, evenals fotografen als Gjon Mili, Gregory Crewdson en Reuben Wu, en hedendaagse kunstenaars zoals Anish Kapoor en Eric Staller. Samen dragen deze invloeden bij aan een visuele taal die cinematisch aanvoelt, surrealistisch en emotioneel gelaagd is.
Voor Schietti komen de meest bevredigende momenten wanneer een beeld zowel esthetische impact heeft als emotionele diepgang. Hij ziet fotografie als een manier om iets positiefs bij te dragen, beelden te creëren die uitnodigen tot reflectie en verbinding.
“Het gevoel iets moois te creëren, met lagen van betekenissen, met kleuren en vormen die de ogen vangen en uitnodigen tot een reis… wanneer ik een beeld vastleg dat die gevoelens uitdrukt, voel ik dat ik bijdraag aan een beetje betere wereld,” legt Schietti uit.
Sommige van zijn meest betekenisvolle foto’s zijn diep persoonlijk, verbonden met relaties, reizen of uitdagingen die hij op dat moment ervaart. Die geleefde ervaringen vertalen naar visuele vorm geeft een extra laag van betekenis, zowel voor hem als voor de kijker.
Stroom versus planning: twee manieren van werken
De workflow van Schietti beweegt tussen spontaniteit en zorgvuldige voorbereiding. In zijn meer intuïtieve aanpak verkent hij steden en landschappen in een staat van flow, hij loopt langzaam en let op licht, gebaar, kleur en toevallige interacties. Veel beelden zijn misschien gewoon goed, maar volharding leidt vaak tot iets onverwachts en boeiends.
Deze mentaliteit staat centraal in zijn lopende Extended Moments-serie, die is uitgegroeid tot negentien steden, met Hong Kong als meest recente toevoeging.
Daarentegen vereisen projecten zoals Impermanent Sculptures een zeer geplande aanpak. Deze beelden, gemaakt door te tekenen met vonken van licht tijdens lange belichtingen, vereisen scouting, specifieke toestemming en een gedetailleerde voorbereiding van de uitrusting. Nabewerking wordt dan een moment van ontdekking, wanneer het beeld zijn uiteindelijke vorm laat zien.
“Het opwindende gebeurt hier tijdens het editen, wanneer ik een beeld onthul dat de kijker laat twijfelen aan wat echt is en wat verbeelding,” zegt Schietti.
Terugkerende thema’s: Natuur, Straat en Surreële gebaren
Een diepe waardering voor de natuurlijke wereld loopt door een groot deel van Schietti’s werk. Hoewel hij geen wildlife-fotograaf bij machte is, voelt hij zich aangetrokken tot dieren wanneer de gelegenheid zich voordoet, met name in heiligdommen of beschermde omgevingen.
Straatfotografie is een andere constante draad. De combinatie van geluk, aandacht en paraatheid die nodig is om vluchtige momenten vast te leggen, blijft hem uitdagen en energie geven. Woonachtig in Barcelona geeft hij les in straatfotografie via de Pentaprisma-school, vaak samen met zijn studenten. Het observeren van menselijk gedrag in stedelijke ruimtes, zelfs via indirecte of architecturale sporen, is een manier geworden om de menselijkheid te begrijpen en een vorm van creatieve therapie.
“Iemand door verschillende vormen van ogen te zien is magisch,” zegt Schietti.
Light painting blijft een bijzonder belangrijke uitlaatklep, waarmee hij terugkeert naar zijn wortels in schilderkunst. Of hij nu vuur, water of camerabeweging gebruikt, behandelt Schietti het licht als een penseel en drijft hij fotografie richting abstractie en schilderachtige expressie.
Hoewel intuïtie een grote rol speelt in de besluitvorming van Schietti, blijft technisch inzicht essentieel. Belichting, scherptediepte, focus en compositie worden altijd in dienst gesteld van de intentie van het beeld. Jaren van experimenteren, waaronder mislukkingen, hebben hem geholpen te verfijnen hoe technische keuzes de emotionele impact kunnen ondersteunen.
“Er zit zeker veel intuïtie in jarenlange oefening,” zegt Schietti. “Maar technische aspecten… zijn belangrijk om in gedachten te houden en altijd aandacht te hebben.”
Beelden definiëren en persoonlijke mijlpalen
Van de vele foto’s die hij heeft gemaakt, hebben er een paar een bijzondere betekenis. Een recente afbeelding van een boom in de Chinese provincie Huangshan, vastgelegd met lange belichting en beweging van de camera, echoot een soortgelijke foto die hij jaren eerder in Griekenland maakte, en creëert zo een persoonlijke dialoog door tijd en plaats heen.
Een ander sleutelwerk, Submerged (Brazilië, 2012), werd gemaakt met de camera gedeeltelijk onder water terwijl een goede vriend in de buurt dook. De foto draagt het emotionele gewicht van die gedeelde ervaring en wordt momenteel tentoongesteld bij het Nordic Contemporary Center in Xiamen, China. Tree of Life (Brazil, 2015), een van de vroegste beelden uit Impermanent Sculptures, is uitgegroeid tot het meest emblematische beeld van die serie en markeerde een kantelpunt in zijn artistieke richting.
Vooruitkijken: Fotografie en cinema
Schietti’s ambities reiken verder dan stille beelden. Zijn lange termijn doel is om volledig te leven van zijn artistieke werk terwijl hij zich blijft ontwikkelen in de cinema als DoP (Director of Photography).
“Mijn grootste ambitie is om volledig te leven van mijn artistieke fotografie en DoP-work in de cinema. Ik heb vele jaren gewerkt in reclamefotografie in Brazilië voordat ik naar Barcelona, Spanje emigreerde, waar ik ben blijven werken in fotografie voor nieuwe klanten en nu meer video dan foto doe,” zegt Schietti.
Momenteel studeert hij Direction of Photography aan de Barcelona School of Cinema and Animation, en blijft hij gefinancierde opdrachten balanceren met persoonlijke projecten. Een recente artistieke residentie in China heeft zijn verlangen om te reizen en te creëren versterkt, en er lopen al nieuwe ontwikkelingen binnen Impermanent Sculptures die in 2026 onthuld zullen worden.
Over alle formaten en technieken blijft het werk van Vitor Schietti geworteld in verbinding. Door Extended Moments, lichtschilderingen en zorgvuldig waargenomen fragmenten van de wereld nodigt hij kijkers uit om rustiger aan te doen, dieper te verbeelden en opnieuw verbinding te maken met de schoonheid en complexiteit die hen omringen.
