Is een einde zwart beeld, helemaal niks, écht het beste wat een serie kan overkomen? M. Night Shyamalan vindt van wel, en als de meester van de onverwachte twist het zegt, luisteren we! Voor hem is ‘Les Soprano’ niet alleen een favorietje, maar zelfs de allerbeste serie ooit. Waarom praten we dan nog steeds over die beruchte laatste scène?
Waarom Shyamalan zo van Les Soprano houdt
- M. Night Shyamalan, vooral bekend van ‘Sixième Sens’, zweert bij ‘Les Soprano’.
- De serie, gestart in 1999, was één van de eerste om premium kabelzender HBO écht op de kaart te zetten.
- Tegenover het tijdschrift Far Out (via Collider) legde Shyamalan uit waarom deze serie voor hem zo bijzonder is: de combinatie van realisme en menselijke diepgang, een verademing vergeleken met zijn eigen horrorfilms vol plotwendingen.
Volgens Shyamalan was de unieke finale van Les Soprano alleen mogelijk dankzij het seriemedium. “De film had dat nooit toegelaten,” aldus Shyamalan. “Er waren repercussies geweest. Ze waren gestopt met promoten en hadden wellicht gezegd: ‘Hmm, we hebben het getest en de helft van het publiek haat het.’” Tja, zoveel is duidelijk: eindelijk een einde dat niet door testrapporten wordt bepaald!
Het geheim van het succes: sterke personages
De slotaflevering van Les Soprano werd in 2007 uitgezonden, en werd instant legendarisch – en heel, héél controversieel. Tot Game of Thrones (ironisch genoeg, óók HBO) verscheen was er niets dat fans zo verdeelde. Toch was het niet alleen het einde dat bleef hangen: het waren vooral de karakters die kijkers keer op keer naar de buis trokken.
In de sfeer van misdaadklassieker ‘Les Affranchis’ van Martin Scorsese, duikt Les Soprano diep in de breekbare psyche van één van Amerika’s gewelddadigste mannen. Tony Soprano, vertolkt door James Gandolfini, is de maffiabaas van New Jersey. Zijn angst en stress maken hem net zo fascinerend als angstaanjagend: hij is een monster, maar dan eentje met existentiële kwellingen en – niet onbelangrijk – een wekelijkse therapiesessie waar menig psycholoog de haren van overeind krijgt.
De finale waar iedereen nog steeds over praat
Even een waarschuwing voor spoilers! Wie de serie nog spaart, kan z’n scherm beter even zwart maken. Ja, dat is een knipoog.
Zoals zo vaak bij grote series is het slot controversieel. Dat was bij de door David Chase bedachte serie niet anders: bij de laatste aflevering ontstond een ware storm van reacties. Tony zit in een restaurant, wachtend op zijn familie. Naarmate de familieleden binnenkomen, stijgt de spanning. Fans zaten op het puntje van hun stoel, hopend dat de volgende die de deur opende precies de persoon zou zijn die Tony zijn verdiende einde zou geven.
Maar dan: net op het moment dat Meadow (Jamie-Lynn Sigler) naar binnen wil gaan, wordt het beeld… zwart. Niets meer. Voor sommigen een technisch mankement? Helaas, nee: de makers kozen bewust voor deze openheid. Een enorm deel van het publiek was woedend, vooral omdat Tony – ondanks zijn status als compromisloze misdadiger – géén directe gevolgen leek te ondervinden.
Als je dacht dat iedereen het er inmiddels over eens is, kijk dan maar naar discussies op internetfora. Toch lijkt de tijd vriendelijker te zijn geworden voor die gewaagde keuze, zeker als je Shyamalan mag geloven.
Ambigue eindes: een zegen of een vloek?
Voor veel regisseurs hoort een ambigu einde bij de kunst. David Lynch liet het publiek altijd het laatste woord – en ook Shyamalan flirt geregeld met dubbelzinnige conclusies. Juist de kracht van de Soprano-finale was dat iedere kijker zijn eigen oordeel over Tony’s lot kon vellen.
- De serie liet niets definitief zien, maar dwong de kijker te reflecteren: wat verdient een man als Tony?
- Hoewel de serie draait om huurmoordenaars zonder scrupules, bleef ze zelden stilstaan bij de morele gevolgen – meer nog werd de kwetsbaarheid onderzocht van een gewelddadige ziel in moeilijke omstandigheden.
Of je nu een hekel hebt aan het open einde, het adoreert of er slapeloze nachten van kreeg: aan één ding twijfelt niemand. Les Soprano heeft zijn stempel gedrukt. En wie weet: misschien was dat zwarte scherm nog wel het eerlijkste antwoord van allemaal.
Nieuwsgierig naar nog meer achtergrondverhalen, interviews of streamingtips? Elke dag serveert AlloCiné meer dan 40 verse artikelen over alles wat met films en series te maken heeft. Sluit je aan bij AlloCiné via Google Discover en neem een duik in een site gemaakt door gepassioneerden – voor gepassioneerden.
